با اینکه هنوز آلبوم تازه‌ی دراکونیان رو کامل گوش ندادم، میخوام بگم آلبوم هایی که لیسا خونده بود عالی بودن. ملودی‌شون انگار از قبل توی ذهنم بودن. یه چیز ثبت شده یه حس خیلی خیلی پذیرفتنی و تثبیت شده. اینام خوبنا، مثلا همین anima عالیه، خصوصا اینکه لیسا هم برگشته و آدم باورش نمیشه این خود خودشه و این صدای محشر لیساست. ولی مثلا earthbound رو میشنوم میگم خدایا چقدر درست! چقدر بی نقص و دلنشین! هیچی کم ندارن لعنتیا. نمیدونم فقط منم که این حسو دارم یا نه. احتمال داره چون انقدر شنیدمشون دیگه جزوی از من شدن. و آدم همیشه هرچیزی که توشه رو فکر میکنه از اول بوده و داشته و اصلا لازم نیست تلاشی بکنه که بپذیرتش.