This is the very last time

یادمه چند ماه قبل وقتی این آلبوم nox resonantia رو شنیدم عاشقش شدم. عاشق؟ پف! مردم براش. همه‌چیزش درست بود به جا بود روح‌نواز بود همه‌چیزش به اندازه بود. حتا وقتی فهمیدم مال کشور ترکیه‌ست گفتم آفرین چه خوب اصلا هم لهجه ندارن و هیچی مشخص نیست تو آهنگا. صدای وکال زن قشنگ بود صدای خشدار مرد قشنگ بود، سولوهاش؟ انقدر قشنگ بودن گریه میکردم. تو سکوت از قشنگی آهنگاش گریه‌م میگرفت. میگفتم اگه دری به تخته خورد و رفتم ترکیه، میرم از نزدیک میبینمشون. در این حد مجذوب شده بودم. جنگ که شد فرصت نکردم آلبوم رو دانلود کنم و بدون فکر کردن همه اپ هامو دوباره پاک کردم. دوماه بعد با سیمکارت پروی خواهرم وصل شدم و اسمشون رو گوگل کردم. همم. بله اصلا چنین بندی وجود خارجی نداره. کل آلبوم یه پروژه‌ی AI بود.